 |
 |
|
| |
Hallo!
Heel hartelijk welkom op mijn log!
Mijn naam is Psychogoogje, in het dagelijks leven beter bekend als Janneke.
Ik studeer psychologie in Leiden en ben druk bezig met de laatste loodjes van mijn studie, namelijk mijn scriptie en stage.
Na verblijf bij Blogeiland en Web-Log ben ik nu hier bij Punt neergestreken.
Sinds kort heb ik ook een eigen site, waar nog druk aan gebouwd en geknutseld wordt, maar die zeker een bezoekje waard is: www.psychogoogje.nl
Mijn dagelijkse belevenissen en frustraties zijn voorlopig nog hier te lezen!
|
Op 29 december 1993 werd in Rooden een klein pupje geboren.
Georgie Pepper van der Heegh, een peper en zout dwerg Schnautzer.
Hoewel ze zich daar als klein grijs bolletje waarschijnlijk
niet bewust van was, was ze mijn cadeautje voor mijn 12e verjaardag,
anderhalve maand later. Ik weet nog dat we haar op gingen halen met mijn vader,
onderweg stopten we bij een McDonald’s en ging ze, ondanks haar jonge leeftijd,
braaf op een kleedje in de vensterbank liggen. Om haar alle andere dingen te
leren die honden moeten weten, gingen we naar puppytraining in het Kralingse
Bos. Twee certificaten later was ze volleerde stadshond.
Ik zat toen nog op de basisschool en tijdens het
kringgesprek na het weekend ging het steevast over mijn hond!
In de 13 jaar daarna is er heel wat gebeurd. Ik ging naar de
middelbare school, mijn ouders gingen scheiden, vriendjes kwamen en gingen, mijn
vader overleed, ik deed eindexamen, ging psychologie studeren, ging op kamers, mijn
broer overleed en altijd was daar Pepper. Het grijze monster dat me, toen ik
nog thuis woonde, bij de schuttingdeur tegemoet rende en in m’n armen sprong en
later luid blaffend bovenaan de trap stond als ik bij m’n moeder langs kwam.
Het laatste jaar was ze echt een oude dame. Doof, magerder, ze
heeft een aantal tumoren gehad en ze leek af en toe een beetje seniel te worden.
Maar als ze je eenmaal zag (toen ze doof werd hoorde ze niet iedereen meer
binnenkomen) was ze altijd blij.
Vrijdag 2 maart was het echter mooi geweest en na 13 jaar
trouwe viervoeterdienst heeft Pepper het tijdelijke voor het eeuwige verruild.
Dag lieve Pepperoni, speel maar fijn met Penny en misschien
tot ooit!
Het is natuurlijk altijd leuk om te merken dat mensen tevreden over je zijn. Op m’n stage doe ik het (blijkbaar) goed, ik mag al verslagen schrijven, wordt alleen gelaten met patiënten en krijg van m’n begeleider veel vrijheid wat betreft m’n tijdsindeling. Dat is natuurlijk altijd leuk en goed voor het zelfvertrouwen.
Maar er is een grens tussen het diepe in duiken en er onzachtzinnig in getrapt worden.
De laatste dagen (en even ter referentie, gister was mijn 7e dag hier) is m’n begeleider me duidelijk wat meer aan het uittesten. En das natuurlijk de pest met psychologen, die proberen dat meteen bij elkaar te doorgronden. Hij test mij uit, maar ik test hem ook uit.. het houdt de mens scherp.
Hij gaat 'even' koffie halen om vervolgens ruim 5 minuten weg te blijven en mij alleen met de patient te laten, maar ik laat me ook niet kennen: als hij niet te vinden is of vlak voor de lunch ineens druk is, dan ga ik wel in m’n eentje lunchen en gewoon bij de rest van de afdeling zitten.
En zo houden we elkaar leuk bezig.
Maar van de week had hij me wel ff te pakken.
Ik had een kennismakings gesprekje met de artsen van de afdeling. Niet iets waar ik me normaal druk over maak, angst voor ‘meerderen’ is iets waar ik nooit last van heb gehad. Gezond respect krijgt iedereen, maar ik ga echt niet onderdanig doen omdat iemand arts of ‘de baas’ is.
(met deze houding maak ik me bij Kung Fu ook niet erg populair, volgens mij. Iedereen krimpt in mekaar als de Sifu iets zegt en dan steeds maar ‘thank you, Sifu, thank you Sifu’ inclusief zo’n onderdanige buiging als een hond die een pak slaag verwacht. Nou, dat krijg je er bij mij dus niet in…maar dit terzijde)
Maar, vlak voor deze afspraak met de arsten kwam hij binnen en vroeg, op een bijna bevestigende toon:
En, ben je nerveus?
Nou nee..
Echt niet?
Uhm.. Nu wel…
Natuurlijk viel het allemaal best mee. Gewoon het standaard praatje: wie ben je, hoe vind je het hier, wat zijn je plannen en ik ben die en die, doe dat en dat, veel succes en als wat wilt vragen hoor ik het wel. Allemaal even vriendelijk en benaderbaar.
Maar doordat ik onverwachts gewezen was op iets waar ik geen moment bij stil had gestaan, zat ik te stotteren en kwam ik niet uit m’n woorden.
Psychologen…
Pff.. de eerste week stage zit er al weer op en de tweede is een paar uur geleden alweer begonnen…
Vorige week was vooral veel kennismaken, de weg leren kennen, patiënten ontmoeten, bij overleggen zitten en heel veel nieuwe indrukken. En, al ben ik van de vier dagen dat ik normaal stage moet lopen er maar twee aanwezig geweest, donderdagmiddag was ik helemaal op. Maar het is wel ontzettend interessant/leuk/spannend noem de superlatieven maar op!
En dan heb ik ook nog m’n verjaardag drie en een half keer gevierd. Op stage, met vrienden, op werk en nog een keer op zaterdag met een hele bups vrienden en bekenden.
Hier op de stage was het een trommel met lekkers, ’s avonds bij vrienden gegeten, op m’n werk getrakteerd en zaterdag heb ik m’n verjaardag ook nog met vrienden gevierd. Lekker uit eten bij de Hooykist, daarna een rondje cocktails bij Fandango’s en stappen bij de Olo Rosso (om half vijf rolde we ons bed in).
Tenslotte hebben we gister lekker gegeten bij de schoonouders.
Voordat er mensen zijn die denken dat ik een weesje ben: mijn moeder is nog herstellende van een fikse griep, dus daar vier ik het begin maart samen met m’n schoonzusje.
Enfin, mijn 25ste verjaardag is zeker niet onopgemerkt voorbijgegaan. Twee ladingen brownies, 50 mini muffins, een blik chocobrokken, twee keer uit eten en twee keer bij anderen gegeten en een week geen Kung Fu eisten ook hun tol op de weegschaal L Maar vanaf nu zijn we weer streng! Ik begin oud te worden…
Vandaag was mijn eerste stagedag!
Nou ja..
Tot gistermiddag dan. Ik kreeg een mailtje van m'n begeleider dat hij herstellende is van een flinke griep en dat hij het nog niet zag zitten vandaag aan de slag te gaan. Dus:
Morgen is mijn eerste stagedag!
Althans... morgenmiddag. Ik kreeg vandaag namelijk een mailtje met het verzoek m'n begeleider even te bellen. Hij voelt zich al een stuk beter, mar een hele dag werken ziet hij nog niet zitten.
3x is scheepsrecht.
Ik check m'n mail morgen gewoon NIET en sta om half 2 bij hem voor z'n kantoor of hij het nou leuk vindt of niet...
Hoewel zo'n extra dagje vrij altijd leuk is baal ik er wel een beetje van...
Ik sta al sinds half december te trappelen om te beginnen. Eerst zou ik 1 januari beginnen, maar door een langdurig zieke collega werd dat half februari en nu schuiven we dus steeds een stukje verder op..
Morgen dus mijn eerste stagedag!
Na twee keer Kung Fu ben ik me plotseling bewust van spieren waar ik het bestaan niet vanaf wist...
Maar ik vind het nog steeds erg leuk en ik heb toch wel de hoop dat die spierpijn vanzelf minder wordt. Het is me in ieder geval wel (pijnlijk) duidelijk geworden dat mijn lichamelijke conditie het een en ander te wensen over laat.
Op medeleven van m'n vriend hoef ik ook niet te rekenen, toen ik zaterdag kreunend en steunend het bed zo ongeveer uitkroop heeft hij me flink uit staan lachen. Hij heeft zelf een zwarte band en weet dus wel het nodige van conditieopbouw en spierpijn. Misschien was het ook wel een beetje terecht aangezien ik natuurlijk van te voren had kunnen bedenken dat van nul sportiviteit naar 2,5 uur intensief trainen misschien een beetje te veel van het goede zou zijn.
Dinsdagavond was de tweede training en werd er geoefend voor het Chinees Nieuwjaar. De groep geeft dan een demonstratie en dat moet er natuurlijk wel een beetje netje uitzien.
Nu heb ik behalve een slechte conditie, ook absoluut nul coordinatie. Op de middelbare school hebben we ooit een proefles Tae Bo gehad en ik heb mijn buurvrouw toen een bloedneus gaslagen. De leraar zei 'links' en ik zwiepte mijn arm vol overtuiging naar rechts.. oeps..
Sindsdien ben ik een beetje huiverig om in een dicht opeengepakte groep synchroon oefeningen te doen.
Maar ik kwam er niet onderuit.. de meester riep allerlei termen ("Jing!" "Fui!" "Wok!") en iedereen deed braaf de bijbehorende bewegingen, terwijl ik in het midden een beetje paniekerig m'n buurman na stond te doen...Gelukkig moesten twee groepen om en om en kon ik ook even kijken hoe de rest het deed. Althans.. voor zover je je op de andere groep kan concentreren als je in opdrukhouding staat zonder daadwerkelijk op te drukken. Naar de spierpijn te oordelen is deze oefening vooral goed voor de borstspieren...
Tenslotte mochten we nog even op elkaar oefenen met een afweerbeweging, mijn partner was al een stukje verder dan ik en ondanks mijn hint dat ik nog maar net begonnen ben (dus wees een beetje lief..), hield hij zich niet bepaald in en kregen mijn armen een paar klinke klappen te verwerken...
Maar ondanks deze afranseling en de spierpijn erna, vind ik het nog steeds heerlijk en ben ik zeker van plan dit vol te gaan houden!
(Zolang ik hier een beetje kan klagen...)
Zo.
Na bijna 3 maanden meldt ik mij weer eens.
Eigenlijk eerder dan dat mijn voornemen mij toelaat..maar ach.
M'n scriptie moet volgende week ingeleverd worden en 12 februari begin ik met mijn nieuwe stage!
Verder is alles veelal bij het oude gebleven, nog steeds verliefd, nog steeds de ratten en nog steeds het dappere voornemen om 10 kilo af vallen...en dan een tattoo te laten zetten.
En ik ben vandaag begonnen met Kung Fu!
Twee en een half uur allerlei trappen, grepen en worpen... en hoewel ik nu nog erg enthousiast ben, zou ik daar morgenochtend nog wel eens anders over kunnen denken. Mijn spieren zijn niet bepaald getraint en ondanks een hele dappere wisseldouche, verwacht ik morgen toch wat protest van mijn bovenbenen...
Voor zover de update en de planning is vanaf heden toch wel weer wat vaker hier een krabbeltje achter te laten!
EINDELIJK weer eens een teken van leven.. ik weet het.. ik zou onder m'n buro moeten kruipen en me heel diep gaan schamen.
Wees gerust het gaat allemaal goed met me, alleen die eeuwige scriptie.
Ik heb me voorgenomen dat die eerst af moet en dan mag ik weer online aan de slag met m'n site en log(s). Omdat ik toch wel wat bezorgde berichtjes kreeg even een kleine update hoe het nu allemaal gaat.
Allereerst het hele goede nieuws dat ik een stageplek heb! Vanaf 8 januari ga ik aan de slag bij één van Nederlands beste revalidatiecentra. 3 dagen per week loop ik mee met een psycholoog daar en na een tijdje is het de bedoeling dat ik ook zelfstandig mensen ga begeleiden. Verder ga ik 1 dag per week helpen met het promotie-onderzoek van deze psycholoog. Ik moet dan bij mensen die een hersenbloeding gehad hebben allerlei vragenlijsten en tests afnemen. Ik ben natuurlijk heel benieuwd wat ik hier allemaal ga leren en beleven!
Verder is er eigenlijk weinig te melden. Ik ben nog steeds hoteldebotel op m'n lief en met de ratten gaat het ook goed. Meer informatie over de beesten is te vinden in de Rattenkooi .
Zodra m'n scriptie de deur uit is ga ik iedereen weer op de hoogte houden van al mijn avonturen, maar nu moet ik echt weer aan de slag!
Tot snel! En bedankt voor alle lieve berichtjes!
Het is hier al een tijdje wat stil, en dat terwijl ik me echt voor had genomen, m'n log weer vaker bij te werken. Ik heb het momenteel echt razenddruk met scriptie, werk en een aantal extra logeer ratjes. Een vriendinnetje van me is onverwachts ernstig ziek geworden en ik heb de zorg voor haar 4 ratten op me genomen, samen met m'n vriend. Drie van de heren mogen tijdelijk bij mij en één van de heren bij hem thuis.
Maar het mocht allemaal niet zo zijn, Jelle, het ratje dat bij hem stond hebben we gister namelijk onverwachts in moeten laten slapen. Hij heeft waarschijnlijk een hersenbloeding gehad en was er echt niet goed aan toe. De dierenarts heeft gedaan wat hij kon, met een warmtelamp, glucose en anti-biotica, maar het mocht allemaal niet baten en we hebben hem gistermiddag in laten slapen. Voor ons niet leuk, maar voor het vriendinnetje was het helemaal een schok omdat hij juist zo gezond was.
Verder ben ik nog steeds, al 8 maanden, druk bezig met mijn scriptie... maar het begint nu toch wel echt ergens op te lijken. Hopelijk kan ik hem volgende maand inleveren, zodat ik op zoek kan naar een stageplek.
M'n site ligt ook al een tijdje stil, maar zodra m'n scriptie achter de rug is ga ik daar ook weer mee verder, en er komen een aantal nieuwe schilderijen bij, want ik heb me ingeschreven voor het bijvak schilderen aan de Faculteit der Kunsten aan de Hogeschool Den Haag. De universiteit heeft een convenant gesloten zodat studenten daar vakken kunnen volgen. En als ik dan toch nog een heel jaar collegegeld moet betalen, kan ik daar net zo goed gebruik van maken!
Dit weekend was ik weer eens bij mijn lief in Voorhout. Aangezien we op de 13e 'officieel' verkering hebben gekregen vierden we dit weekend ons 7-maanden-samenzijn, altijd een goe excuus om lekker ergens wat te gaan eten. (iets wat we trouwens niet iedere maand doen hoor!)
Maar deze keer wel en wel bij Massada in Voorhout, dichtbij en erg lekker!
Het restaurant is verdeeld in verschillende ruimtes, waardoor het een gezellig uitstraling heeft. Ook de aankleding is rustig en huiselijk.
Standaard voorafje in een (gloeiend heet) stokbroodje met twee smaken kruidenboter.
Massada is een steakhouse en er staan dan ook maar twee vega gerechten op de kaart. Maar de Sammussa Massada is eigenlijk 3 gerechten in één: verse groenten in filodeeg, met daarop gebakken camembert met cranberrycompote op bedje van een heerlijk frisse salade. In één woord: zalig!
Richard had de mixed grill, die er (zelfs voor een vega) erg goed uitzag.
En het was meer dan genoeg want er was geen ruimte meer voor een toetje.
Wel voor koffie, waarbij met een toefje slagroom met likeur krijgt.
Na het eten zijn we naar Noordwijk gereden, waar we de zon in de zee hebben zien zakken, om vervolgens weer op temperatuur te komen in pub "Harbour Lights". Wij hielden het bij warme drank, maar naast ons zat een tafel vol met jongens (een stuk of 8, tussen de 15 en 18) aan hun avond eten.
Volgens mij hebben ze gezamelijk een halve koe op zitten eten, want de borden die aangedragen werden waren volgestapeld met spare-ribs, karbonade, spiezen en andere lichaamsdelen... en naar het tevreden gegrom en geboer te oordelen is dit voor de vleeseters onder u in ieder geval een geweldig adres!
En voor de vega's.. dat zoeken we nog wel een keertje uit 
voor meer info:
Harbour Lights (de site is een beetje rommelig, gebruik de schuifbalkje om alles te zien)
Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst gaan
aquajoggen. Ik ben altijd al dol op zwemmen geweest, maar dit had ik
nog nooit eerder gedaan. Wel had ik vanuit het wedstrijdbad een paar
keer gezien hoe een groep vrouwen fanatiek in de weer was met allerlei
drijvende materialen.
En deze keer had een vriendinnetje me overgehaald
het ook eens te proberen en zo dook ik voor het eerst in 14 jaar met
een drijfband om m'n middel het water in. Een vreemde ervaring na
zoveel jaar zonder.
De volgende drie kwartier bestond uit een aaneenschakeling van ren-, buikspier- en armspieroefeningen.
Ik heb wel eens van die nachtmerries waarin ik probeer weg te rennen, maar niet vooruit kom.. dit kwam aardig in de buurt.
Maar na drie kwartier afgebeuld te zijn door een 16
jarig joch die het op de kant er erg makkelijk deed lijken, weet je ook
wel dat je wat gedaan hebt!
Volgende week gaan we in de herhaling...
|
|
|
|
|
